site hit counter

اگر اهل فیلم باشید ، احتمالا می‌دانید که فیلم سینمایی نفس ، اثر جدید “نرگس آبیار” چند روزی است که بر روی پرده های سینما قرار دارد و جالب است بدانید که درست امروز که این مطلب را می‌نویسم ، “سینمایی نفس”  در سانس ۲۳:۴۵ در این سینما اکران می شود و این بدین معنیست که با توجه به استقبال کم نظیر از این فیلم ، شاهد اکران در سانس فوق العاده برای نفس هستیم.photo_2016-11-15_21-10-27

 

اما بیاید نگاهی داشته باشیم بر داستان فیلم نفس و نگاهی بر نظر منتقدین در خصوص فیلم سینمایی نفس. ابتدا با تریلر سینماتیک-داستانی نفس شروع می کنیم:

همانطور که از پوستر فیلم مشخص است سینمایی نفس در خصوص کاراکترها و کودکانی است که روایت گر دنیای کودکی
انهاست. دنیای این کودکان، دنیایی پر از رویاهای زیبای کودکانه است و قرار است رنگ حقیقت به خود بگیرد.

در خلاصه داستان این فیلم هم اینطور امده که نفس روایت‌گر زندگی چهارکودک به نام های بهار، نادر، کمال و مریم است که به همراه پدرشان غفور و مادربزرگ‌ خود در دهه ۵۰ خورشیدی نفس می کشند!

photo_2016-11-15_21-10-52

اما زمانی که تیزر خوش ساخت نفس در کنار داستانی مینیمال ، ساده و جذاب را می‌خوانیم به عنوان یک مخاطب و نه یک منتقد(!) من را جذب می‌کند تا به سمت گیشه ی سینما روم و برای دیدن این اثر سینمایی پولی خرج کنم.

در این قسمت هم نگاهی خواهیم داشت به نقد چند منتقد و صاحب نظر سینمایی در خصوص فیلم سینمایی ”نفس”:

هوشنگ گلمکانی
photo_2016-11-15_21-10-41اگر boyhood ریچارد لینکلیتر را تماشای گذر عمر، بدن فراز و فرود دراماتیک معمول در سینمای کلاسیک تفسیر کنیم، نفس هم با همین تعبیر، Girlhood نرگس آبیار است. وارد جزئیات نشویم که لینکلیتر فیلمش را واقعا طی دوازده سال ساخته و زمان «داستان» نیز در همین دوازده سال است (اگر اصلا قائل به داستانی برای آن فیلم باشیم) اما زمان داستان نفس سه چهار سال است.هدف از این اشاره و مقایسه، فقط طرح منطق روایت در نفس است. نفس به عمد بدون اوج و فرود کلاسیک ساخته شده و بدون درک این کلید و این منطق نمی توان با آن ارتباط برقرار کردو پسر بودن و نفس را فیلم هایی «بی سروته» خواند.
نفس هم مانند همتای آمریکایی اش فیلمی درباره خود زندگی است، درباره لحظه های زندگی، از نگاه دختربچه ای روستایی/حاشیه شهری است؛ به نوعی گسترش بخشی از منطق و نگاه جاری در شیار ۱۴۳٫ و نرگس آبیار بدون داستان پردازی، بار دیگر به سراغ نوعی از زندگی های فراموش شده در سینمای ما رفته و با دقت و ظرافت و جزئیاتی دلپذیر و تاثیرگذار آن را بازسازی کرده است. مساله اصلی هم به جز تصویر کردن ذات این زندگی، حفظ حال و هوای نگاهی کودکانه در کل فیلم است. از هر دو نظر، نفس فیلمی بی سابقه در سینمای ایران و – برای نگارنده- بسیار دوست داشتنی است. در کنار فضاهاو داستان¬ها و مضمون¬ها و لوکیشن¬ها و روایت¬های مشابه فیلم¬های جشنواره، امسال چند فیلم بی سابقه دیگر هم داشتیم. مثل من و همچنین اژدها وارد می‌شود…

139411121217345907013154

مهرزاد دانش
غافلگیری بزرگ آخرم با فیلم نفس نرگس آبیار رقم خورد. گمان داشتم باز با همان فضاهای شیار۱۴۳ مواجه می شوم، ولی هوشمندی آبیار در سوار نشدن بر موج ستایش های اغراق آمیز از اثر قبلی اش، باعث شد فیلم جدیدش نه تنها ساختار و فضایی متفاوت داشته باشد، بلکه آکنده از شور و لطافت و جذابیت هم باشد. نفس از بهترین های جشنواره¬ی امسال بود.
حمید رضا مدقق
گذر از آینده و حال به گذشته بهار هم در نفس با خیال پردازی های و شیطنت هایش اغلب همه را به دردسر می اندازد. او گاهی گم می شود و ناگزیر باید به دنبالش گشت و گاهی نیز آن قدر غرق در خیال می شود که ناخواسته و نا آگاهانه اسباب یک انباری را به هم می ریزد. اساسا بخش زیادی از شیرینی نفس بر آمده از همین تضاد بین دنیای تخیلی، آزاد و بی حدومرز بهار با جهان منطقی، خشک و تابع محدودیت بزرگ ترهای پیرامونش(ننه آغا، پدرومعلمانش) است.

 

در انتها شما به ما بگویید به عنوان یک مخاطب فیلم ، “نفس” را برای دیدن انتخاب می‌کنید؟

اختصاصی دوفصل

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.