site hit counter
ژید را همه به عنوان نویسنده عجیب می‌شناسیم. در حالی‌که اکثر نویسندگان در پی به کارگیری افسون هایی هستند تا خواننده را به دنبال خود بکشند؛ ژید در مائده های زمینی از خواننده خواهش می کند که کتاب او را دور بیاندازد! شوق به کشف لذت های زندگی، تجربه ی رهایی و مواجه شدن با حقیقت خویشتن برای او بسیار مهم تر از خواندن آثار ادبی اوست.

اگر بخواهیم به طور کلی نگاهی به این نویسنده بیاندازیم می‌توان این‌طور بیان کرد که آندره ژید از بزرگ ترین نویسندگان فرانسوی قرن بیستم و برنده جایزه ادبی نوبل در سال ۱۹۴۷ در سال ۱۸۶۹ در پاریس متولد شد. پدرش حقوقدانی پروتستان و مادرش از بورژواهای کاتولیک نورماندی بود. او در محیط خشک و سرشار از تعصب مذهبی پرورش یافت. پس از درگذشت پدرش، هنگامی که او یازده ساله بود، در محیطی زنانه بزرگ شد. سخت گیری های مادرش او را به  ستوه آورد و در جوانی عاشق دختر خاله‌اش شد و این عشق منجر به ازدواجی شد که علی رغم تمایلات دیگرگونه ی ژید تا زمان مرگ همسرش دوام آورد!.

 

آندره ژید در جوانی

آندره ژید در جوانی

از آنجا که آندره ژید برای گذراندن زندگی به کار کردن احتیاج نداشت ، خیلی زود  در بیست و دو سالگی فعالیت ادبی خود را آغاز کرد. در ابتدای فعالیت های ادبی ، ژید تحت تأثیر سمبولیست ها بود اما پس از مدتی سمبولیسم را رها و زندگی درونی انسان برایش اهمیت پیدا کرد و کوشید تا پرده از پیچیدگی ها روح انسانی بر دارد.

در بیست و چهار سالگی در حالیکه به شدت بیمار بود به تونس سفر کرد و پس از دو سال که از افریقا بازگشت تحولی عظیم در او پدیدار شد.

پس از این دوره بود که او “مائده های زمینی” را نوشت. این کتاب که شاید محبوب ترین و پر خواننده ترین اثر ژید در ایران و خارج از ایران باشد: رساله ای است در ستایش لذت جویی.(انسان موجودیست بدنبال لذت ها).

در مائده های زمینی راوی “منالک” از مخاطبان خود می خواهد که از مواهب زمینی بهره برند. این اثر تلاشی است برای رسیدن تعادل در جسم و روح. ژید در مقدمه ای که در سال ۱۹۲۷ بر این کتاب مینویسد آن را چنین توصیف می کند:

«برخی نمی توانند یا نمی خواهند در این کتاب چیزی جز ستایش امیال یا غرایز ببینند. به گمان من چنین نظری تا حدی ناشی از کوته بینی است. من خود هرگاه این کتاب را می گشایم، بیش از هر چیز در آن ستایشی از وارستگی می بینم. این است آنچه با ترک دیگر مطالب کتاب نگاه داشته ام و دقیقاً به همین است که هنوز وفادار مانده ام.» 

455052_879

از مهم ترین آثار او می توان به سکه سازان، در تنگ، دخمه های واتیکان، بازگشت از شوروی و… اشاره کرد.

«ژید استاد نثر فصیح است و از این جهت از نفوذ عظیمی برخوردار بوده و به قول آندره مالرو، نویسنده ی مهم نسلی گشته که میان ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۵ زندگی معنوی و احساسی خاص داشته اند. ژید همچنین از منتقدان بزرگ ادبی به شما می آید.

او هرگز از جستجوی از آزادی اخلاقی و اجتماعی و رهایی از قیود سنت دست نکشید و از پیروزی جستن بر ریاکاری باز نایستاد.

آندره ژید در سال ۱۹۵۱ درگذشت.(روحش شاد)

در انتها دوفصل به شما عزیزان پیشنهاد می کند اگر اثار ژید را تابحال نخوانده اید ، سری به آن بزنید و از ادبیات خاص آن لذت ببرید.

Leave a Reply

Your email address will not be published.