site hit counter
تریوی “ترانه های ماندگار”، با همراهی دو خواننده ی تِنور، شب گذشته(یکشنبه) با اجرای ترانه معروف “دل دیوانه” در تالار رودکی تهران آغاز شد.
در این اجرا که بر اساس هم نوازی سه ساز فلوت، ویلونسل و پیانو و نیز همراهی دو خواننده شکل گرفته بود، آرمین قیطاسی فلوت می نواخت، مهرداد عالِمی ویلونسل می زد و امیر دارابی هم نوازنده ی جوان پیانو بود. در کنار این سه، مهدی محمدی و یاشار احمدی هم دو خواننده ی این اجرا بودند.
این گروه کوچک اساس کار خود را بر بازاجرای شماری از ترانه های خاطره انگیز فارسی و ترکی نهاده بود و عنوان “ترانه های ماندگار” برای این کنسرت هم بر همین اساس انتخاب شده بود.

پس از آنکه یاشار احمدی ترانه نخست کنسرت دیشب (“دل دیوانه”) را با شعری از استاد رهی معیری اجرا کرد، مهدی محمدی، دیگر خواننده کنسرت، هم روی صحنه آمد تا هر دو در کنار هم ترانه ترکی “قرنفیل” از واصف آدی گوزلوف را اجرا کنند.
در ادامه نیز مهدی محمدی به تنهایی ترانه “جان مریم”، ساخته کامبیز مژدهی را با همراهی نوازندگان اجرا کرد؛ اثری که استاد روانشاد محمد نوری آن را سال ها پیش خوانده و از خود به یادگار نهاده است.
قطعه بعدی، باز هم یک ترانه ترکی بود؛ “تزگل” با آهنگسازی توفیق قولیف. قیطاسی، عالمی و دارابی به زیبایی این آهنگ را نواختند تا دو خواننده گروه نیز به خوبی قطعه را اجرا کنند.
“بی سرانجام”، ترانه بعدی این کنسرت بود که یاشار احمدی به تنهایی آن را خواند. این قطعه را بابک افشار ساخته و شعر آن را هم روانشاد تورج نگهبان سروده است.
پس از این نیز دو ترانه آذری “آیریلیق” و “من سنیم، سن منیم” اجرا شد که اولی را محمدی خواند و دومی را احمدی. با اجرای این دو قطعه بخش نخست کنسرت به پایان رسید و گروه برای استراحت به پشت صحنه رفت.

آغازگر بخش دوم کنسرت “ترانه های ماندگار” نیز باز یک قطعه ترکی بود به نام “سئوگی والسی” که مهدی محمدی آن را خواند.
اما در ادامه کنسرت دیشب، گروه ترانه معروف و شناخته شده‎ی “عاشقم من” را اجرا کرد؛ اثری از استاد روانشاد مجید وفادار با شعری از استادِ رهی معیری:
((عاشقم من، عاشقی بی قرارم
کس ندارد خبر از دل زارم…))
در آغاز این قطعه، امیر دارابی به زیبایی سلوی پیانو نواخت و در ادامه ویلونسل و فلوت هم او را همراهی کردند تا با اجرای اورتور این قطعه، مهدی محمدی و یاشار احمدی در کنار هم این ترانه ی زیبار را بخوانند.

553056@700x450

آنچه در این اجرا بیش از هر چیز به چشم می آمد، رابطه دلی قوی بین پنج عضو این گروه بود. سه نوازنده ی کنسرت “ترانه های ماندگار” به هیچ روی تنها اجراکننده صرف نُت ها نبودند. آنان در همه قطعه ها یک چشم بر پارتیتور داشتند و یک چشم به نگاه یکدیگر؛ که نتیجه این رفت و برگشتِ نگاه های اعضای گروه، لبخندها و چشمک زدن هایی بود که بین نوازنده ها با هم؛ و نیز بین خواننده ها و نوازنده ها رد و بدل می شود.
“سئوگیلیم” و “سنده قالماز” دو قطعه دیگر این کنسرت بود که احمدی آنها را خواند. مهدی محمدی هم در ادامه، ترانه “انتظار شیرین” را اجرا کرد. او در میانه این قطعه، جایی سکوت خود را کمی بیش از آنچه تنظیم شده بود، ادامه داد که این شیطنت او، لبخند اعضای گروه را به همراه داشت.
در آهنگ بعدی که “ستاره” نام داشت، مهدی محمدی دارای نقشی اساسی بود؛ چراکه افزون بر خوانندگی، آهنگ و شعر این قطعه را نیز پدید آورده بود.
پس از اجرای پر احساس این قطعه، نوازندگان هم از جای خود برخاستند و به نشانه پایان کنسرت به جلو سن آمدند تا به تشویق تماشاگرانِ ایستاده به احترام، پاسخ دهند. پس از چند لحظه اعضای گروه صحنه را ترک کردند، اما تشویق ها ادامه داشت؛ به همین دلیل نوازندگان و خوانندگان دوباره به صحنه بازگشتند. بدین منظور محمدی از حاضران خواست تا آنان قطعه را تعیین کنند، که ناگهان خانمی که بسیار از این کنسرت خوشش آمده بود، فریاد زنان خواهش کرد تا گروه دوباره قطعه ی “سنده قالماز” را بنوازد. بدین ترتیب یاشار احمدی دوباره پشت میکروفون ایستاد تا با همراهی نوازندگان بار دیگر این قطعه آذری را بخواند.
پس از پایان این قطعه، کنسرت جمع و جور، اما سرشار از سادگی و صمیمیت “ترانه های ماندگار” هم به پایان رسید.

سی و دومین جشنواره ی موسیقی فجر تا یکم بهمن ماه در تهران ادامه دارد.


پوشش سی‌ودومین جشنواره موسیقی فجر: کلیک کنید


Leave a Reply

Your email address will not be published.