لیدی برد/کفشدوزک (lady Bird) در جشنواره تورنتو

بازیگر فیلم‌های مستقل و محبوب جشنواره‌ها، گرتا گرویک با نخستین تجربه فیلمسازی خود لیدی برد/کفشدوزک (lady Bird) به جشنواره تورنتو پیوسته است.

نمایش «لیدی برد» در جشنواره تورنتو موجی از تحسین‌ را برانگیخت. سایت ایندی‌وایر این داستان روزآمد را «مدعی جدی اسکار» عنوان کرد. مجله ورایتی نوید می‌دهد: «نامزدی اسکار در رشته‌های بهترین فیلم، کارگردانی، فیلمنامه اریژینال، بهترین بازیگر زن نقش نخست و بهترین بازیگر زن نقش مکمل مسلما روی میز است.»

کارگردان و فیلمنامه‌نویس گرتا گرویک درواکنش به این ستایش‌ها می‌گوید: «نخستین باری است که این واکنش‌ها را مشاهده میکنم. بنابراین دیدن ارتباط برقرار کردن مردم با فیلم خیلی شگفت‌انگیز است.»

داستان «لیدی برد» در شهر ساکرامنتو می‌گذرد. شهری که گرتا گرویک همراه بری لارسون و جسیکا چستین در آنجا رشد کردند. کریستین ۱۷ ساله و غالبا پرخاشگر برای فرار از محیط پیرامونش نام خود را لیدی برد می داند. او علیه مادرش ماریون (با نقش آفرینی خیره کننده لوری متکالف) می‌خروشد. در مدرسه درباره وضعیت اقتصادی خانواده (پدرش با نقش‌آفرینی تریسی لتس از کار بیکار شده) دروغ می‌گوید.

کریستین با پسری (لوکاس هجس) آشنا می‌شود. عناصر آشنای دوران بلوغ در تصویر جسورانه‌ی لیدی برد از مادر و دختری که مدام با یکدیگر بحث و مجادله می کنند و به زودی به خاطر کالج رفتن دختر از هم دور می‌شوند، به اوج می‌رسند. از نگاه گرویک نه مادر خوبی هست و نه دختری بد. زنان او چند لایه اند. گرویگ می‌گوید: «‌واقعیت این است که من یک مادر تنهای بی‌نقص و یک دختر بی‌نقص نمی شناسم.»

با این روحیه گرویک به گونه های بازیگر نقش کریستین (سیرشا رونان) کک و مک اضافه کرد. گرویک می‌گوید: «درتمام فیلم‌ها متوجه دختران نوجوانی می شوم که پوستی صاف و موهای درست شده دارند. حتی زمانی که قرار است ناخوشایند باشند. در واقعیت نوجوان ها اینگونه نیستند! و این باعث نمی‌شود که ظاهر بدی داشته باشند.»

گرتا گرویک پیش‌تر برای نقش‌آفرینی و نویسندگی فیلم‌هایی مانند «فرانسیس ها» و «دلبر آمریکایی» ستایش شده بود. او با دیدن آثار فیلمسازان زن به این نتیجه دست یافت که می خواهد کارگردانی کند: «سال گذشته “تونی اردمن” تولید شد که خیلی دوستش داشتم. با فیلمسازان زنی مواجه می‌شدم که فیلم‌هایی تولید کرده بودند که احساسات مشابه‌ای را در من زنده می کرد. دلم می‌خواست فیلم را در آغوش بکشم‌، بایستام و شادمانی کنم. دیگر می‌خواستم بدانم نامم در کدام قسمت تیتراژ باید باشد.»

در ادامه بحث نقش زنان در سینما، گرویک می گوید که یک سوم فیلم‌های به نمایش درآمده در جشنواره تورنتو را ساخت کارگردانان زن است. او درباره لزوم وجود صدای زنان در بازار می‌گوید که این خیلی مهم است. «امسال پرفروش‌ترین فیلم‌ها یعنی “واندر وومن” و “دیو و دلبر” نشان دادند که مردم می‌خواهند چنین آثاری را ببینند .این حرکتی برای کارهای عام‌المنفعه نیست.»

[button color=”white” size=”normal” alignment=”none” rel=”follow” openin=”samewindow” ]دنیای تصویر[/button]

111 بازدید

دیدگاه خودتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *